این طنز داغ داغه . تازه از تنور اندیشهایم کشیدمش بیرون و شما که دارید اینو میخونین جزء اولین کسانی هستید که مفتخر به خواندن آن شدید.

هنوز هیچکاریش نکردم دنیای دیجیتال این اجازه رو بهم میده که تا نوشتمش بذارمش اینجا. حالا دیگه بقیه اش با شماست که نظر بدین و در باره اش برام بنویسین . منم سر فرصت بشینم و اینو ویرایش کنم.

بیزحمت برای خواندن متن روی ادامه مطلب کلیک فرمایید . البته خودتان استادین و اینو میدونید من مجض یاد اوری گفتم

یا هو

وقتي …

توی شب ستاره عاشق

کهکشان رنگ شقایق

ماه می­غلطید توی ابرها

مثل موج و آب و قایق

*

یه گل یخ زده در کنج بهار

دلک مونده به صدتا یادگار

مرغکی نشسته ساکت و خموش

با خودش داره غم صد روزگار

*

حرف­های قشنگی از صد تا بهار

خنده پیچک روز انتظار

بازی پروانه توی لاله زار

کم­کم­ک گمشدن چند تا بهار

*

مرغکم ناله نکن غصه چرا

بال و پر بریده و خسته چرا

سوز سرما پاک می­شه با تن نور

بی بهار پریدن و بسته چرا

*

یادته ابر و تو خورشید و ماه

پریدن تا ته دشت لاله­ها

گمشدن توی بهار آرزو

رقص شادی با گل و تو شاخه­ها

*

مرغکم ناله نکن خنده بیار

مثل بارون تو بهار دل ببار

غممون می­میره وقت آرزو

تو دلم صد تا گل تازه بکار

۴ اسفند ۸۷

 تو منو تنها گذاشتی

ای رفیق روز دیرین

سایه خلوت اندوه

یاد لحظه­های شیرین

تو منو تنها گذاشتی

با خودت مهتاب و بردی

توی شب اسیر و بی­خواب

منو دست باد سپردی

من خسته، من غمگین

شب بی فانوس و سردم

چرا از من تو جدایی

آخه من با تو چه کردم

شاید از من تو گسستی

گمشدی توپیچ جاده

شب و تاریکی و تنها

عشق من برات یه باده

بی­نفس مانده­ام اینجا

کوه دردم و خموشم

دل پر درد، قلب پاره

رود بی جوش و خروشم

۴ بهمن ۸۷

از اینکه به اینجا امدی مشخصه که اهل دل هستی. اگر دوست داری میتونیم با هام از طریق نظرخواهی گپ و گفتگویی داشته باشیم مخصوصا در مورد این شعر آخری (زندگی در سایه) شما نظر بدین و با من صحبت کنید و من هم زود جوابتان را خواهم داد. باور کنید که بدجوری تنهایم و میخواهم با دوستانی صحبت کنم که شاید هچوقت نبنمشان. دوستان ناشناس اینترنتی و این هم هدیه قرن ارتباطات است برای ما!...

زیبا زیبا

زیبا زیبا

خفته د رخواب من

من ملول

بیش و دور

گمشده در عبور

سوت و کور

مرغ شب بی صداست

شب سکوتش رواست

شب یه شهر غمه

سرتا پاش ماتمه

عمر شب بس دراز

مثل عمر منه

خواب من رویا

بی صدا

بی نگاه

غصه هم با منه

درد من از منه

قلب من با منه

مثل سنگ در تنه

می تپد آسمان

غرش بی امان

چشم من تر نشد

گریه از این زمان

شب همه تنهایی

نه صدایی

نه نگاهی

نه حتی یک رویایی

۱/۴/۸۷

ولی خیلی دوست نظرتونو. حرفها و درد دلهاتونو راجع به این شعر و بقیه نوشهام بدونم . ممنون میشم که بی رودربایستی حرفهاتون برام تو نظرخواهی بذارین.

برای خواندان متن کامل هم روی ادامه مطلب کلیک کنید.

عزت زیاد

تشنه آب…

عمو نوروز هم شايد بياد. من‌كه سال‌هايست اونو نديدم. مي‌گين مياد و مي‌ره. شايد تنها جلوي ماشين‌هاي مدل بالا، ماكسيما، تويوتا، بي ام و چه مي‌دونم از همين چوراش ديگه، جلوي اونها مي‌زنه و مي‌رقصه و مي‌گه عمو نوروزم… سالي يه روزم… و بقيه‌اش. بعدشم يك اسكناس هزار تومني مي‌گيره و مي‌زنه بچاك و مي‌ره سراغ ماشين ديگري كه پشت چراع قرمز وايساده. براي همين ميگم كه سال‌هاست اونو نديدم. آخه منكه اصلا ماشين ندارم. حالا مدلش به درك. حتي يه دونه از اين فولكس‌هاي قورباغه اي هم ندارم. براي همين هم عمو نوروز رو نديدم.

اي بابا. دم عيدي چه مزخرفباتي به هم بافتيم و شوت كرديم توي اين وب؟ ولي باشه اين هم يه درد دل بود. گوشه‌اي از غم هاي اندوخنه در اين بشكه لعنتي دل. كه با هيچي هم پر نمي‌شه هر چي غم هم باشه باز توش چا مي‌شه. بگذريم هر چي بادباد. شنيديم كه ميگن نوروزتان پيروز و از اين حرف‌ها… ما كه نه نوروزي ديديم و نه پيروزي… ولي به رسم عادت ما هم مي‌گيم. نوروزتان نوروز.

فقط از روی بیکاری سری زدم به پیامهای دوستانی که شاید آنها هم از روی بیکاری سری زده بودند به این وبلاگ بی سرو ته افتاده گوشه بلاگفا. پیامهای که زیاد چنگی به دل نمیزد بیشتر برای معرفی و تبلیغ وبلاگ خودشان بود کاری به درست و غلطش ندارم. باشد برای خودشان که جماعت من دیگه حوصله ندارم نه از خوب امید و نه از بد گله ندارم.

پیام دوستی برایم جالب بود شعری گذاشته بود به این مضمون زیر پست تامین امنیت اجتماعی:

درون خلوت ما غير در نمي‌گنجد - - - - - برو که هر که نه يار منست بار منست
به لاله‌زار و گلستان نمي‌رود دل من - - که ياد دوست گلستان و لاله‌زار منست
 

حالا منظورش چی بود و چی میخواست بگه نفهمیدم . ولی خوب دستش درد نکنه . اگه دوستای دیگه هم علاقه و حال داشتند تو نظریات حرفاشون رو بنویسن . تا با هم گه گاهی گپی بزنیم.

حرفی نیست و کلام قاصر است از این دریوزگی. از این اوج فلاکت انسان. از این بی تهی گشتن قاموس بشر. از این...

ببين دادش يا آبجي بي رودر بايستي بگم نه تعارفت كردم نه هيچ! خودت خواستي اومدي قدمت رو چشم. ولي از اول هم بهت گفتم اينجا دنياي مجازي منه. تو دنيا واقعي كه جايي رو نداريم براي گفتن حرف‌هام. براي گشودن عفده‌هاي تلنبار شده تو دلمون. براي … خلاصه براي همه چي. حالا از پس اين تكنولوچي يه جايي درست شده شما ناراحتنين؟ خوب خودنون مي‌دونيد ميخواهد اين صفحه و اين وبلاگ رو ديليت كنيد و بندازيد تو سطل آشغال كنار دسته‌كتاب! نمي‌خوايد وايسيد جوابم رو بديد و اينطوري با هم گپ بزنيم. به همين راحتي. تو صفحه نظر خواهي هر چي مي‌خواهيد برام بنويسيد. سوال جواب . آسمون و ريسمون . خلاصه هر چي عشقتونه . اونم اگه ميخواهيد رلكس بشيد. –ببخشيد فارسي‌ش مي‌شه راحتي-. يه جوري بيافتيد تو يه حالت نئشگي فكري. خودتونو تخليه كنيد. هر چي هست تو دلتون كه عقده شده و دنبال يه گوش بيكار مي‌گردين كه هي توش وراجي كنيد و همه بار غم دلتون رو بريزيد تو دل‌ش. همون سنگ صبور معروف. كه ما از نوع سنگ آهكشي هستيم و زود با دو تا قطره اشك آبكي كه بهش مي‌خوره از هم مي‌پوكه و پودر مي‌شه.

چند روزی بود بعدازدیدن فیلم سنگساری دخترک روی موبایل دوستی. حالم بد جوری گرفته شده بود. افسرده و غمگین. میخواستم چیزی بیویسم. ماکه چاره ای نداریم و فقط میتوانیم تمام غصه هامان را خالی کنیم تو دل کاغذ. ولی حیف نمی توانستم. ذهنم کوچک بود برای این جنایت بزرگ جامعه به ظاهر انسانی. ولی نهیبی زدم و زود این را نوشتم. هیچی نیست نه شعر نو. نه کهنه نه طرح. به حساب هیچیش بگذراید. و فقط یک غم نوشته است همین و بس...

30/6/70